علیرضا مسعودی تقدیم به آنها که میبینند و میروند
در یک پاسخ کلی فعلا فقط چند سوال مطرح میکنم :
با توجه به نیازهای کدام انسان به جرات میگوئیم همیشه دو دیوار به نام باید ونباید، اورا تا ابد هدایت می کند ؟
چرا باید نیازهای حال را با ابزارهای آینده برآورده کرد ؟میخواهم بگویم ما در آینده ابزارهای بسیار قدرتمندی در اختیار خواهیم داشت ومیتوانم اینطور منظورم را برسانم که مثلا آیا منطقی است که در این عصر برای رفتن به مدرسه از هواپیما استفاده کنیم ؟ابزارهای آینده نیازهای آینده را مرتفع میکنند وحال باید دید نیاز آینده چیست ؟
وقتی که نیازهای انسان آینده تغییر وبکلی دگرگون شوند آیا فکر نمیکنید ما خلع سلاح خواهیم شد ؟همه حرف ما این است که نه تنها باید برای خود سپرهای دفاعی تدارک دید بلکه باید در زیر یک چتر جهانی، بی دغدغه منطقه ای وجغرافیائی خود را در امان نگاه داریم .
من برای این اعتراضات نام نامانوسی مانند بی اقدامی های موجه یا اقدامهای بی موجه انتخاب میکنم .
وقتی که دیوارهائی که امروز در سایه آنها در امن هستیم فروریزند درآینده باید به کدام مامن پناه برد ؟به عبارت دیگر با کدام اطمینان میخواهید به آینده وارد شوید ؟ آیا کمربندی برای خودمان گذاشته ایم تا با بستن آن با اطمینان در ماشین ایدئولوژی فرضیتان سوار شویم ؟ماشینی که به دست خود، سپر بلای آن را کنده و دور انداخته اید ؟و......
به گمانم انسان امروز با در نظرگرفتن ملاحظات ریشه دوانده در سنت و تعارفاتی که چون زنجیر اورا به گذشته متصل کرده است قصد ندارد چشم بگشاید و ببیند پست مدرینیسم دیگر با کسی تعارف ندارد.پست مدرنیسم با درهم شکستن هر ابزار فکری وتکنولوژیک زاییده مدرنیته قرن بیستم قصد دارد به سوالات اساسی انسان پاسخ گوید ودر این راستا همه ایدئولوژیها را در یک ظرف ریخته وترکیب میکند تا شاید بتواند از دل آنها پاسخهائی را بیرون کشد .فقط مشکل اینجاست که آیا دوباره شاهد ظهور یک ایدئولوژی مسلط خواهیم بود تا انسان خسته از راه رسیده به قرن جدید را به ستوه آورد ؟!
ادامه در پست بعد ...
